Battalia: The Creation

Standaard

Battalia staat voor euhm… battle en euhm… nog wat anders. Battle! Yaaargh. Een denkbeeldige woeste vikingkreet ontsnapt mijn keel en ik lik het bloed van mijn lippen. Ik word alles wat mijn door-de-weekse-grijze-muis-met-groeiende-bierbuik niet is. De zin om… lekker te vechten, er op los te rammen, bedreigingen ontvallen mijn schuimende bek… crescendo van theatrale muziek in mijn hoofd… ik ga met ijzeren vuist hun spel verneuken en op een bebloede berg van tegenstanders mijn overwinningsvlag planten. Iets te veel enthousiasme. Ik weet nog net mijn wankelende schuimende pint van de ondergang over de tafelrand te redden.

En euhm… dat tweede deel… want Battalia is ook een deckbuilder met heel wat opties. Met een geniepige pruillip verval ik terug in de zachtaardige spellen-spelende-ik en glimlach ik zoet naar mijn charmante tegenspelers. Want Battalia verleidt ook de strategische speler. Het spel combineert deckbuilding met het leggen van een kaart, steden en de controle over  miniaturen.

Met oooo’s en aaaa’s neem ik alle onderdelen uit de doos… verdomme, de tafel is te klein. Even proppen, verschuiven, nog eens verschuiven. Oef, het kan er net op. Speel je met enkele trappisten liefhebbers, zoek je dan maar een bij-tafeltje voor die mooie glazen en dat koele hemelsnat. Veel materiaal dus voor een eerlijke prijs, grote tafel niet inclusief. Enkel de kaartjes met de wegen en steden vind ik o-zo-spijtig iets minder mooi uitgevoerd. Maar goed, geile anticipatie overwint de mierenneuker. Ik vind dat het er goed uit ziet. Dik in orde.

En dus shuffle shuffle even alles shuffle shuffle klaarleggen. Veel stapeltjes met kaarten, netjes geschud. Dus reken wel even op een goede 15 minuten om alles keurig klaar te zetten voor de start. En dan START! Speluitleg. Geleerde zinnen ontsnappen mijn lippen en keurig overloop ik alles dat je op de tafel ziet liggen met de air van een filantropische multi-miljonair die als hobby komt lesgeven… wie last-minute zijn spelregels instudeert moet al snel de spelregels bij de hand nemen. Toch net wat meer uitleg dan gedacht. Ooops. Ik heb mijn eigen intellect weer eens gigantisch overschat en mijn absorberingsvermogen volgt een kelderende exponentiële lijn met de jaren. Blijkbaar was ik dat ook alweer vergeten.

En zo begint Battalia, met een lege kaart, een startlocatie voor elke speler, 10 kaarten in je trekstapel en een handlimiet van 6. Vervolgens zet je de grijze cellen aan het werk… je piekert, wikt en weegt. Je probeert bij het eerste spel de logica, combinaties, mogelijkheden van het spel te proeven. Met de kaarten op je hand koop je nieuwe kaarten die onderdeel worden van je deck. Trekstapel leeg, herschudden van de aflegstapel en off you go. Op een handige overzichtskaart zie je de kostprijs van alle kaarten, wegen, steden en other cool stuff. Het speelt vlot, rondje na rondje. Verbazingwekkend snel. In het begin ben je alert bij de acties van elke tegenspeler want een meesterzet kan je kopiëren. Het deckbuilding aspect zit goed in elkaar. Groovy… maar hoe zit het nu met die rivieren van bloed?

Met de kaarten op je hand koop je nieuwe kaarten voor je deck maar je koopt er ook miniaturen mee, beweging op de centrale kaart. Je koopt er ook steden mee en wegen naar een volgende locatie. Je doet aan deckbuilding maar ook area en miniature control. Interessant. Het is even zoeken wanneer ik de overstap moet wagen. Ik besluit om als eerste wegen te bouwen. Snel… van mijn startlocatie naar de neutrale steden die ik met mijn woeste miniaturen binnen wals. Oh yeah, my empire grows. De tegenstanders besluiten even uit mijn buurt te blijven. Ze bouwen hun krachten op. Ik blokkeer de wegen naar mijn steden. Goed gezien en leuk dat je de kaart naar je hand kan zetten maar grrrrrr, nu ontneem ik mezelf het plezier op full-frontal confrontatie.

De battles moet je voorbereiden want je speelt elk om beurt een reeks kaarten uit je hand. Wil je vechten – maar ook verdedigen – dan moet je goede kaarten op de hand hebben op het juiste moment. Dus bij de opbouw van je deck moet je ook hier rekening mee houden. Ik toon mijn ooo-ik-ben-zielig-en-heb-slechte-kaarten-op-de-hand-puppy-eyes blik terwijl ik overdonderd-mega-machtige-kaarten probeer te verbergen. Als ze nu aanvallen, dan zal de verdediging meedogenloos zijn… in het genre van ik-spies-hun-verminkte-lichamen-op-de-torenpieken-van-mijn-stad.

Maar een aanval blijft uit, het spel gaat te snel vooruit. Battalia speelt snel. Mijn steden blijven buiten schot en opeens wordt het einde van het spel getriggered. Huh, echt? Aaaaawwwww ik heb mijn goede kaarten nog niet eens kunnen uitspelen. Damn. What just happened?

Battalia is best wel cool. Er hangt een leuke sfeer aan te tafel, naast het deckbuilden moet je bezig zijn met je tegenstanders, de kaart in de gaten houden. Plannen over aanval en verdediging en beweging. In het eerste spel is de verhoopte battle wat uitgebleven maar dat ligt ongetwijfeld aan het feit dat ik toch vooral een door-de-weekse-grijze-muis ben en niet een oorlogsvoerende oppergod… In mijn volgende spel Battalia zal ik misschien toch in de metamorfose slagen!

Stefan
Stefan is een gastschrijver voor Ditterio's race door spellenland.

Ashes : Rise of the Phoenixborn

Standaard

Deze doos lag met zijn prachtige artwork op de doos te blinken op de spellentafel van spellenclub De Strateeg. Met vurig verlangen om dit spel op de tafel te zien rijzen, kon ik een speluitlegger en een groep spelers strikken om deze beauty te spelen. Helaas is dit een spel dat je niet een eerste keer met meerdere spelers tegelijk moet spelen want het spel kwam er als een verzopen vogeltje uit tevoorschijn. Met onervaren spelers duurde het gewoon te lang en het ontbrak ons aan inzicht maar ook specifieke regels om een spel met meerdere spelers op gang te laten komen.

De Strateeg stelde echter de demo versie van het spel ter beschikking om een maand lang uit te testen en het een kans te geven tot wederopstanding.

In Ashes : Rise of the Phoenixborn speel je een magiër, jouw Phoenixborn, gespecialiseerd in een bepaald type toverkracht en roep je allerlei creaturen op om de andere Phoenixborn tot as te herleiden. Ja, een kaartspel dat zich overduidelijk gespiegeld heeft aan Magic voor zijn thema en stijl. Uniek en de grote publiekslokker is dat in plaats van willekeurige manakaarten, dobbelstenen met symbolen worden gebruikt als betaalmiddel.

Hier is alvast wat ik uniek en positief vond aan het spel

  • De dobbelstenen zijn minder willekeurig dan je op het eerste zich zou denken. Je kan namelijk ‘mediteren’ en zo eender welke kaart(en) aan jouw kant van de tafel afleggen om de dobbelstenen naar de kant te draaien die je wil. Op die manier kun je dus iets doen met de kaarten die op dat moment niet echt nuttig zijn in je hand of op tafel en ze omzetten in een nuttig betaalmiddel. Bepaalde symbolen kun je eveneens gebruiken om andere symbolen te betalen, wat nog eens de willekeur verkleint.
  • De geluksfactor is vrij beperkt in het spel. Je kan kiezen welke kaarten je in je openingshand neemt en het deck is slechts dertig kaarten dun met maximaal drie kopieën van elke kaart.
  • De speler beschikt daarnaast over een apart conjuration deck met enkel creaturen. Op die manier heb je altijd de mogelijkheid om een creatuur tevoorschijn te toveren en deze opnieuw te gebruiken, zolang je over het juiste summoning boek beschikt.
  • Sommige spreuken, zoals summoning boeken, blijven op tafel liggen en kun je opnieuw gebruiken in een volgende ronde. De plaats is beperkt. Net als voor creaturen kun je afhankelijk van welke Phoenixborn je speelt maar een bepaald aantal herbruikbare spreuken neerleggen.
  • Tactische gameplay : net als in Star Wars LCG zijn er in het spel uitputtingstokens. Een kaart met zo’n token erop kan je niet meer opnieuw gebruiken tot deze refresht. Je tegenstander kan echter ook zo’n tokens op jouw kaarten spelen en je op die manier een hak zetten. De volgorde waarin en het tempo waarmee je dingen uitspeelt is dan ook super belangrijk in dit spel.
  • Nog meer tactische gameplay : ga je met je creaturen verdedigen, dan heb je twee keuzes. Je kunt gewoon blokkeren en een vijandelijk creatuur tegenhouden zonder deze zelf schade te laten doen. Anderzijds kan je ervoor kiezen om te counteren en wel je schade te doen bij het verdedigen, maar dan krijg je wel zo’n uitputtingstoken. Ten slotte kan je Phoenixborn zelf als reddende engel neerdalen om de schade aan je creaturen zelf op te vangen.
  • Ja hoor, nog méér tactische gameplay : je hoeft niet met alles in één keer aan te vallen, maar gedurende een ronde kan je in een of meerdere beurten ervoor kiezen om met één of meerdere van je creaturen aan te vallen.
  • De Phoenixborn voelen lekker verschillend aan en elke keer je een nieuwe Phoenixborn uitprobeert, ontdek je een nieuwe speelstijl. De Phoenixborn spreken tot de verbeelding en zijn fantasievol.

Hoe voelt het om Rise of the Phoenixborn te spelen?

Dit is niet het spel van de epische plays. Met de actiestructuur waarbij je één actie speelt en dan vervolgens je tegenstander zal je geen verrassende plays doen waarbij je opeens een groot aantal creaturen op tafel smijt die je in je hand had achtergehouden. Je zult ook niet meerdere kaarten tegelijk spelen die elkaars effecten laten triggeren om je tegenstander met een vuurwerk van jewelste te verrassen.

Er zit geen economische progressie in het spel. Je beschikt steeds over dezelfde tien dobbelstenen. Af en toe speel je kaarten die deze dobbelstenen opnieuw refreshen maar van een cost curve is nauwelijks sprake. Dit heeft als voordeel dat je in de eerste ronde al meteen een groot creatuur kunt spelen als je dat wenst. Maar je zal opnieuw geen big plays zien omdat je plots over meer economische middelen beschikt. In Ashes is het voornaamste om je resources te managen. Geef je teveel resources ineens uit dan kom je later in de problemen en geef je je tegenstander de kans om acties te doen waarop jij niet meer kan reageren.

Dit is niet het spel van de grote spectaculaire effecten. Ik werd niet echt warm van de combo’s die ik kon spelen. Deze spraken niet meteen tot mijn verbeelding en ook had ik niet het gevoel van tevredenheid omdat ik iets speciaals deed in het spel. Nee, de effecten zijn niet vurig en flashy maar wel ijzig efficiënt om het spel van je tegenstander te verstoren. Die berekendheid en trage opbouw van combo’s geeft dan wel weer de nodige interactie omdat je tegenstander deze al ziet aankomen en al dan niet moet beslissen om erop te reageren. Het spel is om bovenstaande redenen ook niet ‘swingy’ van aard.

Je deck zal een bepaald meesterplan volgen en jij als speler probeert om alle stukken die je strategie nodig heeft zo snel mogelijk op tafel te krijgen. Het is aan je tegenstander om constant stokken in de raderen te steken om je te vertragen. Zo zitten er in het spel heel wat controle effecten die bijvoorbeeld je spreuken of creaturen uitputten voor een volledige ronde, kaarten terug sturen naar de hand, creaturen beschadigen of dobbelstenen van de tegenstander uitputten. Het is voornamelijk de bedoeling om jouw tegenstander’s tempo te vertragen en je eigen tempo zo te verhogen zodat je tegenstander is genoodzaakt om zijn acties te verspillen met reacties op wat jij doet.

Dit is een vrij lang spel. Door de vele controle effecten worden aanvallen vaker uitgesteld. Je ziet combo’s aankomen op voorhand waardoor je niet meteen door het verrassingseffect wordt weggespoeld. Als je een summoning boek hebt liggen kun je steeds opnieuw creaturen neerleggen uit je conjuration deck dat onuitputtelijk is. Ik zie wel mogelijkheden om snellere decks te bouwen maar de aard van het spel met één hoofdactie per beurt bevordert een tragere opbouw.

Elke kaart en actie in dit spel is waardevol en moet bedachtzaam en afgewogen worden uitgespeeld. Dit is niet het type spel dat op autopiloot of op de eigen kant van de tafel gespeeld kan worden. Interactie met je tegenstander is cruciaal net als het behoedzaam omspringen met je dobbelstenen om de dominantie over het tempo van de match te grijpen.

Bedenkingen

Ik ben natuurlijk niet super ervaren met het spel maar toch waren er twee zaken die me niet 100 % lekker zaten :

  • Het ligt misschien aan het feit dat de decks zo klein zijn, maar soms kun je niets beginnen als de tegenstander net die Phoenixborn en kaarten in zijn deck heeft die jouw speelstijl counteren. De variatie binnen een deck is misschien wat te minimaal. [Dit is met de decks zoals die uit de doos komen]
  • Je kan het met drie of vier spelen, maar er zijn geen aparte regels voor of extra kaarten die dit verder ondersteunen. Dit lijkt me het wilde westen voor kingmaking en het opportuun aanvallen van de zwakste speler.

Een persoonlijke voorkeur en niet echte kritiek maar ik mis een beetje de unique selling proposition van het spel. Het spel heeft wel slimme mechanismen en doet wat het moet doen zeer goed. De dobbelstenen als betaalmiddel doen het spel opvallen, maar uniek is een andere vorm van resources generen in een kaartspel al lang niet meer. Het aparte conjuration deck met creaturen is wel iets uniek en doet me ergens denken aan de vampire library in Vampire Jyhad. Toch mist er iets echt speciaals zoals plotdecks in Thrones, het bouwen van servers in Netrunner, de pokerhanden van Doomtown, de arenamap en het open spelboek van Mage Wars, de speciale victory conditions van L5R of de area control in Conquest. Los daarvan is Ashes wél degelijk een kwaliteitsvol spel.

Verdict

Alhoewel Rise of the Phoenixborn op het eerste zicht een Magic kloon lijkt, is het gevoel tijdens het spelen toch anders dan je verwacht. Geen big combo’s of big plays maar een heen-en-weer interactief steekspel waarbij voornamelijk controle krijgen over je tegenstander het verschil maakt. Terwijl je het meesterplan van je deck op lange termijn uitvoert, moet je voornamelijk je tactische zetten stap voor stap afwegen en aanpassen aan wat je tegenstander doet. Dit is uiteraard het geval in meerdere duel kaartspellen, toch valt vooral de sterke aanwezigheid van controle elementen op in Ashes. Alhoewel je een spel met dobbelstenen al snel als een spel met grote geluksfactor zou bestempelen is in Ashes het tegendeel waar. De geluksfactor is hier tot een minimum herleid. Het zijn jouw tactische beslissingen en het effectief gebruik van je resources die je het spel laten winnen, geluk is wel aanwezig maar zal je niet vaak komen redden.

Dit spel is niet geschikt voor spelers die het haten dat hun plannen constant onderbroken worden door controle elementen. Ook spelers die kaartspellen spelen om big plays en flashy effecten af te vuren zullen van een kale reis terugkomen. Spelers die houden van een no-nonsense tactisch schaakspel in kaartvorm zullen Phoenixborn dan wellicht wel weer op prijs stellen.

Thomas

 

Thomas is een gastschrijver voor Ditterio's race door spellenland.

 

Ditterio Awards 2015

Standaard

Welkom bij de Ditterio Awards: editie 2015!

In deze rubriek zet ik een aantal topspellen uit 2015 in de bloemetjes.

Award voor mooiste artwork

Mysterium

Award voor beste coöperatief spel

Pandemic Legacy season 1

Award voor beste spel van het jaar

Blood Rage

Award voor beste familiespel

Between two cities

Award voor beste uitbreiding

Dixit 6: Memories

Award voor beste strategisch spel

Mombasa

Award voor beste thematische spel

Blood Rage

Award voor beste partyspel

Codenames

Award voor beste tweepersoonsspel

7 Wonders Duel

Award voor beste reprint

Viticulture Essential Edition

Award voor meest innovatieve spel

Pandemic Legacy season 1

Welke bordspellen uit 2015 verdienen volgens jou een award?

(en in welke categorie)

Laat het me weten in de commentaren hieronder.

Ditterio

Raiders of the North Sea

Standaard

Bordspellen met een beperkt aantal mogelijkheden en toch heel veel diepgang. Het is een trend in spellenland waaraan ook Raiders of the North Sea perfect beantwoordt.

Raiders of the North Sea is een mooi bordspel met degelijke componenten, eenvoudige regels, veel strategie, een aangename speelduur, een tof worker placement systeem en snelle beurten.

Het worker placement gedeelte in dit spel is heel eenvoudig en toch origineel. Héél origineel! Ik heb dit systeem alleszins nog niet gezien in andere bordspellen.

Wil je weten hoe dit werkt?

Lees dan verder.

Je plaatst een werker op het speelbord. Je voert de bijhorende actie uit. Je neemt een andere werker van het speelbord en voert de bijhorende actie uit. De volgende ronde doe je dit opnieuw, maar dan zet je je zopas verworven werker in.

Het is de bedoeling om zoveel mogelijk punten te scoren door gebieden aan te vallen.

Een gebied kan je echter niet zomaar aanvallen. Om een gebied aan te vallen moet je:

1/ de nodige goederen bezitten (die kan je verzamelen door je werker op de juiste plekken op het speelbord te plaatsen)

2/ voldoende kaarten voor jou hebben liggen (deze kaarten hebben leuke permanente effecten)

3/ een werker in de juiste kleur kunnen inzetten

Wanneer je aan bovenstaande voorwaarden voldoet, kan je in dat gebied een werker plaatsen en een robbertje vechten.

Als beloning voor je vechtlust, krijg je een aantal goederen. Deze goederen kan je gebruiken om te ruilen met andere goederen of om andere gebieden te gaan aanvallen.

Naast goederen kan je ook één of meerdere doodskoppen krijgen. Per doodskop sterft er één van jouw karakters (verwijder een kaart die voor jou ligt), maar tezelfdertijd krijg je ook meer aanzien (en punten!).

Als je niet alleen deelneemt aan een gevecht, maar de tegenstand ook nog eens verplettert (lees: je hebt een grotere aanvalswaarde dan de waarden op het bord), dan scoor je extra punten.

Mijn ongezouten mening:

Raiders of the North Sea is een heel tof spel. Je start met beperkte mogelijkheden en dito grondstoffen, maar naarmate het spel vordert, wordt het steeds interessanter. Je bekomt meer grondstoffen, meer kaarten, meer kracht en (het belangrijkste van allemaal) je merkt dat er veel meer diepgang in dit spel zit dan je aanvankelijk dacht.

Je moet niet alleen goed opletten welke werker je plaatst en welke werker je wegneemt, maar je moet ook aandacht besteden aan zijn kleur (wit, grijs of zwart). Op sommige plaatsen op het speelbord mag je immers enkel zwarte werkers plaatsen terwijl je op andere plekken net een grijze of witte werker nodig hebt.

Je staat voortdurend voor lastige keuzes. Langs de ene kant wil je dolgraag die witte werker nemen om in je volgende beurt met deze witte werker te kunnen aanvallen. Langs de andere kant is die bijhorende actie op dat moment misschien minder goed dan de actie van één van de grijze of zwarte werkers.

Je kan de andere spelers ook lekker pesten door op het juiste moment een werker op de juiste plaats neer te zetten of weg te nemen.

Ik had vooraf geen hoge verwachtingen van dit spel. Toch ben ik aangenaam verrast. Als we het hebben over een worker placement met combat, spreken velen over Champions of Midgard.

Ik kan u verzekeren: dit spel is VEEL beter en VEEL leuker dan Champions of Midgard.

Is dit een goed spel? Ja! Ik hou ervan om dit spel te spelen en ik zou het anderen ook aanraden. Daarom: een dikke vette ronde 8/10.

Mijn 7 laatst gespeelde spellen

Standaard

Laten we het eens hebben over mijn 7 laatst gespeelde spellen.

Viticulture met de Tuscany uitbreiding was een schot in de roos. Een worker placement spel zoals ik het graag heb. Dit spel kwam op korte tijd al twee keer op tafel en ik vermoed dat daar nog heel veel speelbeurten gaan bijkomen. Voorlopig enkel de uitbreidingen Tier 1 en Tier 2 gespeeld (en goed bevonden). Ik ben nu al benieuwd naar Tier 3.

Sint-Petersburg speelde ik vroeger al 3 keer online, maar ik was er niet echt wild van. Onlangs speelde ik de vernieuwde versie van White Goblin Games. De gele kaarten en de markt zijn een leuke toevoeging en maken het spel beter. Het artwork is ook 100 keer mooier! Toch ben ik nog steeds niet overtuigd door Sint-Petersburg. Het is geen slecht spel, maar het is geen spel dat ik zelf zou voorstellen om te spelen. Het is niet meer dan setjes verzamelen en het wordt nooit echt spannend.

Na het lezen van de spelregels van Brugge was ik heel enthousiast. Het zag er allemaal heel leuk uit. Toch was ik na mijn eerste speelbeurt wat ontgoocheld. Mijn tweede speelbeurt viel veel beter mee. Ik negeerde de kanaalfiches en richtte me volop op het spelen van karakters. Op die manier is het spel veel leuker. Het is niet het beste spel van Feld, maar wel ééntje dat ik nog vaker wil spelen.

Ik blijf ongelooflijk veel plezier beleven aan The Resistance. By far the best party game I have ever played! The Resistance is echt mijn ding. Discussiëren, het stemgedrag en de lichaamshouding van de andere spelers analyseren en veel lachen en plezier maken. Ik won 4 van de 5 spellen, 1 keer als spion en 4 keer als lid van The Resistance. Ja, ik geef het toe, ik ben er fier op! Bijna 5 op 5, maar in het laatste spelletje zat ik als lid van The Resistance helemaal op het verkeerde spoor doordat één speler als spion tot tweemaal toe niet saboteerde.

Met Uwe Rosenberg heb ik een haat-liefdeverhouding. De Glasstraat vind ik een heel goed spel. Agricola is ook een goed spel, maar het is minder mijn ding. Van Le Havre ben ik geen fan en Caverna heb ik nog niet gespeeld. In het lichtere genre vind ik Boonanza heel goed. Patchwork vind ik niet slecht, maar ik vind het overgewaardeerd. Het is een redelijk leuke tetris-variant. Dan was het nu tijd voor Voor de Poorten van Loyang. Dat is echt een heel leuk spel. Ik weet nog niet of ik het leuker vind dan De Glasstraat, maar het is alleszins beter dan Agricola, Le Havre, Boonanza en Patchwork. Helaas speelt mijn vriendin dit spel niet graag waardoor ik vrees dat het niet vaak meer op tafel zal verschijnen. Doodzonde!

Quadropolis is een tof tegellegspel voor familiespelers! Het plaatsen en het waarderen van de tegels doet me heel hard denken aan Between Two Cities (ook een spel dat ik graag speel trouwens). Dit wil ik zeker vaker spelen en mijn vriendin is ook fan!

Ice and the Sky is een variant op Hanabi. Net als in Hanabi is dit spel ook coöperatief en hou je ook in dit kaartspel sommige kaarten omgekeerd vast zodat je je eigen kaarten niet kan zien, maar wel de kaarten van alle andere spelers. Het was leuk om te spelen, maar ik stel me toch vragen bij de herspeelbaarheid van dit spel. Ik wil het zeker nog spelen, maar als ik moet kiezen geef ik de voorkeur aan het eenvoudigere en meer interactieve kaartspel Hanabi.

Viticulture + Tuscany

Standaard

Wat is het verschil tussen een goed spel en een fantastisch spel?

Bij een goed spel denk je in jezelf: “dat was leuk, dit spel wil ik zeker nog eens spelen.” Bij een fantastisch spel krijg je na je eerste speelbeurt kippenvel over heel je lichaam en blijf je in extase 10 minuten naar de muur staren. Het zijn die spellen waarbij je hart vreugdesprongetjes maakt tijdens het spelen. Ik ben vrij nuchter, dus het overkomt me niet vaak dat een spel me zo in vervoering brengt.

Toch zijn al een aantal spellen hierin geslaagd. Ik denk in alfabetische volgorde aan Battlelore 2nd edition, Brass, Cosmic Encounter, Hoogspanning, Terra Mystica en The Resistance.

Sinds kort kan ik ook Viticulture (met de Tuscany-uitbreiding) aan dit rijtje toevoegen. Wat een fantastisch spel! Dit is één van de beste worker placement spellen die ik ooit heb gespeeld.

Waarom? De Tuscany uitbreiding geeft je vele extra’s die je al dan niet aan het basisspel kan toevoegen. Sommige uitbreidingen zal je goed vinden, andere misschien minder goed. Je kan het zelf naar je eigen wensen aanpassen. Leuk!

Wat ook heel leuk is aan Viticulture is dat je in het spel niet 1 maar 2 worker placement fasen hebt. Je kan dus kiezen welke werkers je in de eerste en welke werkers je in de tweede fase inzet. Met het speelbord van de uitbreiding kan je zelfs opteren voor 4 worker placement fasen in plaats van 2. Ik heb een voorkeur voor dit uitbreidingsbord omdat de mogelijkheden nog groter worden. Mijn vriendin heeft echter een voorkeur voor het basisspeelbord.

Viticulture is een race naar 20 punten (of 25 punten met het andere speelbord) en daar hou ik van. Je ziet de finish in de verte en je probeert daar zo snel mogelijk naartoe te werken. Een nadeel hierbij is het runaway-leader syndroom. In mijn laatst gespeelde spel stond ik ver voor op mijn tegenstander en dan is er natuurlijk minder spanning.

Daarnaast is Viticulture een typische worker placement waarbij je volop gronstoffen kan verzamelen, grondstoffen kan ruilen en grondstoffen kan omzetten zoals je gewend bent van vele andere worker placement spellen.

Thematisch zit het goed in elkaar. Je plant druiven op je akkers, je oogst deze druiven, je maakt wijn van deze druiven en tenslotte verkoop je de wijn voor punten en geld.

De interactie in het spel blijft beperkt aangezien iedereen op zijn eigen speelbordje zit te spelen (zie ook Agricola, The Manhattan Project en consoorten). Je kan wel eens een kaart op een andere speler uitspelen of een plaats op het speelbord blokkeren, maar veel verder gaat de interactie niet.

Eén van de leukste mechanismen in het spel is de manier waarop je elke ronde opnieuw bepaalt wie als eerste zijn werkers mag plaatsen. Dit doet me denken aan het spoor in Fresco. Wie het vroegst opstaat, mag beginnen. In Fresco vond ik dit heel leuk en ook in dit spel werkt het perfect.

Groot respect voor het spelregelboek van zowel Viticulture als Tuscany! Het leest heel vlot en alles is duidelijk geformuleerd met voldoende voorbeelden. Zelfs al speel je Viticulture met heel wat uitbreidingen, je zal tijdens het spelen zelden of nooit iets moeten opzoeken in de spelregels. Alles is logisch en staat duidelijk op het speelbord weergegeven.

Net als de auteur van het spel raad ik je niet aan om meteen Viticulture met alle uitbreidingen van Tuscany te spelen. Dan kan het een frustrerende ervaring worden omdat er teveel mogelijkheden zijn. Ik heb mijn eerste speelbeurt met alle uitbreidingen van Tier 1 gespeeld en dat ging perfect. In de tweede speelbeurt heb ik alle uitbreidingen van Tier 1 en Tier 2 toevoegd. Voor mij werkte dit perfect, maar mijn vriendin vond dat er teveel mogelijkheden waren waardoor ze soms het overzicht verloor.

Als je een euroliefhebber bent (worker placements in het bijzonder), dan is Viticulture een must have. En koop er maar meteen ook Tuscany bij, want Tuscany maakt het spel veel beter. Er wordt niet voor niets door velen geschreven dat Tuscany één van de beste uitbreidingen aller tijden is.

Bij deze ga ik het ook neerpennen: Tuscany is de beste uitbreiding die ik ooit heb gespeeld!

Vooraleer je Viticulture en/of Tuscany koopt wil ik je nog dit meegeven: in Viticulture Essential Edition zitten een aantal uitbreidingen van Tuscany inbegrepen. Je zal dus een aantal zaken dubbel hebben als je Viticulture Essential edition én Tuscany koopt, maar er zijn zodanig veel uitbreidingen beschikbaar in Tuscany dat het nog steeds de moeite waard is om beide speeldozen aan te schaffen. Beide spellen samen kosten nieuw ongeveer 100 euro. Dat is veel geld, maar het is meer dan de moeite waard!

En dan ga ik nu nog 10 minuten naar de muur staren terwijl ik nageniet van de fantastische speelervaring!

Brugge

Standaard

In de zomer is het leven altijd een beetje mooier. Volop genieten van de zon, de zee, het strand, een terrasje, een ijskoude sangria met vers fruit, friet met mosselen, mijn vrolijk gezinnetje en mijn vriendin in strandkledij.

Maar het wordt nog beter… Boardgames by night!

Gisteren kwamen er twee klassiekers voor de eerste keer op tafel. Brugge en Voor de poorten van Loyang. Laten we het vandaag eens hebben over Brugge. Brugge is niet mijn favoriete stad of mijn favoriete voetbalploeg, maar zou Brugge een kans maken om mijn favoriet bordspel te worden? Wie zal het zeggen? Ik. Later in dit blogbericht.

De verwachtingen van Brugge waren hoog. Heel hoog. Brugge is van Feldiaanse makelij. Need I say more? De man die de fantastische bordspellen Macao, Bora Bora, Notre Dame en Trajan uitvond! Dat kan bijna niet misgaan! Na het lezen van de spelregels en het bekijken van een filmpje van mister Vasel en mister Rahdo was ik nog meer enthousiast.

We begonnen het spel en het voelde geweldig aan. Het begon al bij het selecteren van de kaarten. Welke kaart zou er tevoorschijn komen? Yes, een blauwe! Yes, een rode! Damn, nu liggen er twee bruine. Spanning alom!

Daarna werden de dobbelstenen gerold. Vol spanning wachten op het resultaat. Ai ai ai… een 5 en een 6. Twee pestfiches op onze nek. Geen probleem, die raak ik wel makkelijk kwijt. Er werd ook nog een 2 gerold. Voor één muntje kunnen we een stapje vooruit zetten op het ontwikkelingsspoor. Cool. Lekker goedkoop.

Dan is het tijd om de kaarten uit te spelen. Net als bij San Juan (goed spel trouwens) en La Granja (ook een goed spel trouwens) kan je de kaarten op verschillende manieren gebruiken. Met een kaart kan je werkmannen aannemen, geld verdienen, een huis bouwen, een pestfiche verwijderen, een eigenschap van een persoon gebruiken of een kanaalfiche plaatsen. Kortom: veel mogelijkheden!

Ik werd verliefd op de spelmechanismen.

De manier waarop je de kaarten kiest…. Wauw! De manier waarop je de kaarten gebruikt… Wauw! De verschillende manieren waarop je punten kan scoren… Wauw! Het spel ziet er fantastisch uit… Wauw! Zoveel verschillende eigenschappen op de kaarten… Wauw!

En toch bleef ik op mijn honger zitten. En mijn vriendin ook. Om twee redenen.

Eén: We hadden geen aperitiefhapjes in huis. Twee: Het spel kwam niet echt op gang.

Laat het me uitleggen.

Je speelt personenkaarten uit. Je hoopt enerzijds om die kaarten vaak met je werkers te kunnen activeren en je hoopt anderzijds om lang te kunnen genieten van de eigenschappen met een blijvend effect. Vooraleer je echter kan genieten van al dit moois, is het spel al gedaan. Het spel is zo snel afgelopen dat ik me zit af te vragen of we wel met voldoende kaarten hebben gespeeld?

Ik had gehoopt op een festijn van kaarten spelen, combo’s maken en leuke moves doen (zoals bij het fantastische Seasons het geval is), maar dat kwam er niet uit.

Daarvoor waren er:

  1. te weinig ronden: De kaarten raken zeer snel op (zeker in een spel met twee spelers).
  2. te weinig acties: Je kan elke beurt slechts 4 kaarten gebruiken. Je moet sowieso wat kaarten opofferen om een pestfiche te verwijderen of een huis te bouwen of wat geld te verdienen en dan schiet er niet veel geld meer over om personenkaarten te spelen (zeker als je ook veel kanaalfiches wil plaatsen).
  3. te weinig geld: Het geld is krap in dit spel tenzij je telkens weer de actie “geld verdienen” kiest en dan moet je nog geluk hebben met de kleur van je kaarten en de dobbelstenen.

Het systeem met de meerderheidsfiches is leuk gevonden, maar het voelt onrechtvaardig aan. De geluksfactor is enorm groot. Je bent afhankelijk van de kleuren die tevoorschijn komen op de kaarten en je bent afhankelijk van de vijven, zessen, enen en tweeën die worden gerold. Wanneer je een grote achterstand hebt op het kanaal of het ontwikkelingsspoor, is het heel moeilijk voor de andere speler om dit nog om te buigen.

Ik vind het zo jammer dat ik niet meer voldoening uit het spel heb gehaald want ik wil dit spel zo graag heel leuk vinden. Voorlopig is Brugge echter niet mijn favoriet spel.

Toch geef ik Brugge zeker nog een tweede kans. Dan laat ik de kanaalfiches links liggen en ga ik me volledig focussen op het bouwen van huizen en het ontdekken van de vele eigenschappen van de personen. Misschien geeft me dat meer voldoening?

En nu weer volop genieten van de zon en mijn vrolijk gezinnetje.

Een welverdiende vakantie!

20160706_164413
Standaard

Woehoe! Het is vakantie! Twee weken op reis!

Vol enthousiasme vulde ik twee grote doorzichtige plastic dozen met allerlei spellen. Goed voor uren speelplezier op reis! In mijn Opel Combo was er immers plaats genoeg dus kregen mijn twee dozen meteen een mooi plaatsje in de ruime koffer.

En toen kwam mijn wederhelft op de proppen met twee grote buggy’s, drie grote valiezen, een doos vol speelgoed, een doos vol schoenen, een doos vol luchtmatrassen en andere opblaasbare dingen, een hoop pampers voor Bente, een hoop pampers voor Senne, een zak vol knuffels, een frigobox, een zak met badkamergerief, een reis-dvd-speler, een zak met medicatie, een zak met 7 soorten zonnecremes, een handtas en nog een heleboel andere zakken waarvan ik me nog steeds zit af te vragen wat er in godsnaam allemaal in zit.

Conclusie: er was maar plaats voor 1 doos met spellen (in plaats van 2). ween ween

Met pijn in het hart liet ik heel wat spellen thuis moederziel alleen achter. De happy few (25 spellen) werden in een doos geduwd en zorgvuldig gestapeld tot net onder de rand van de doos zodat het deksel nog dicht kon.

Ik ben tevreden met de selectie want er kwamen al 15 verschillende spellen op tafel. Hieronder mijn advies over 6 van deze 15 spellen:

1/ Speel Saboteur 2 nooit met twee spelers. Als 1 van beide spelers de saboteur is en de andere niet, dan worden er continu rode blokkeerkaarten gespeeld in beide richtingen. Hierdoor kunnen er geen tunnelkaarten worden gespeeld en blijft er van het Saboteur-spel maar bitter weinig over. Als je met veel spelers speelt is Saboteur 2 een must have voor iedereen die graag Saboteur speelt.

2/ Ik speel Machi Koro nooit meer zonder de haven uitbreiding. Deze uitbreiding brengt heel wat extra kaarten voor meer variatie in het spel. Bovendien kan je bij deze uitbreiding slechts uit 10 verschillende, open kaarten kiezen (in plaats van uit alle kaarten). Dit zorgt er voor dat elk spel weer anders is aangezien er steeds andere kaarten tevoorschijn komen. Spelers zullen dus niet elk spel voor dezelfde strategie kunnen gaan. De haven uitbreiding is een must have uitbreiding voor iedereen die graag Machi Koro speelt.

3/ Als je poker niet met echt geld speelt, dan gaan veel spelers ook met slechte kaarten all-in (terwijl ze dit met echt geld waarschijnlijk niet zouden durven).

4/ Coup Rebellion G45 is een veel leukere versie dan de gewone Coup. Het spelsysteem zelf is bijna identiek aan Coup, maar er zijn heel wat nieuwe karakters en combinaties mogelijk die ervoor zorgen dat elk spelletje Coup voortaan anders aanvoelt. Coup Rebellion G45 is een must have voor iedereen die graag Coup speelt!

5/ Restistance Avalon is een must have voor iedereen die graag The Resistance speelt. De nieuwe rolkaarten zorgen voor extra spanning.

6/ Zouden er nog mensen bestaan die met het gewone 7 Wonders spel de 2-spelersversie met dummy spelen? Alsjeblief, ik smeek je, doe jezelf en je partner een plezier en koop 7 Wonders Duel. Dit is, met grote voorsprong, de beste 2-spelersversie van 7 Wonders.

5 Zomerspel-updates

Standaard

We tellen af naar het weekend van Zomerspel op 25 en 26 juni 2016. Om het wachten wat draaglijker te maken, geef ik jullie alvast een aantal updates over Zomerspel.

1/ Wild West zaalplan

grondplan

2/ The flaming guns live quiz by Nox

Zowel op zaterdag als op zondag organiseert Nox van Nox’ Spellenzolder een snelle quiz (30 min.) op Zomerspel. Er zijn leuke prijzen te winnen!

3/ Colt Express Tournament

Neem deel aan het Colt Express toernooi op Zomerspel en maak kans op deze prachtige hoofdprijs: Carson City The Big Box! Zowel op zaterdag als op zondag om 16u!

4/ Miniature games op Zomerspel

Dankzij spellenclub The Thunderbolts zullen er op Zomerspel ook miniature games aanwezig zijn. Wat dacht je van X-Wing, Star Wars Armada, Guild Ball, Dreadball, Malifaux en Warmachine? Daarnaast is er ook een schildertafel waar je kan leren om miniaturen te schilderen.

5/ Prototyping op Zomerspel

Er zullen heel wat prototypes van spellen aanwezig zijn op Zomerspel.

Een overzicht:

  • Pixie Queen
  • Gunslinger last man standing
  • Gamboni
  • RuleBender
  • Queens’ Kitchen
  • War of Martians
  • Boel in de Poel
  • Market Duels
  • Hypnose
  • Revenge of the Dictators
  • Fuji Koro
  • Tamps
  • Popular
  • Reincarnation
  • Rise of the Kingdoms
  • Ready, set, train!
  • Globetrotters
  • Riddertoernooi
  • Rob
  • Sweep
  • Koboler
  • BaRPG
  • Hybris
  • ZerX

Tot op Zomerspel!

Deze 80 bordspellen zullen aanwezig zijn op Zomerspel!

Zomerspel2016-Facebookheader
Standaard

1/ Mijn Dorp

mijn dorp

Mijn Dorp is zeker geen flauw afkooksel van Het Dorp. Integendeel, het voelt totaal anders aan en het biedt een even grote waaier aan strategische mogelijkheden. Ik beken. Ik vind Mijn Dorp nog leuker dan Het Dorp! (Ditterio)

2/ Skye

Voor mij is het een heerlijke snack voor de hele familie. Het is vrij snel uitgelegd, het spel zelf speelt ook lekker weg, het geeft je nog genoeg stof tot nadenken en, doordat er elke keer andere score tegels op het bord liggen, zul je er heel lang plezier van hebben. (As a Board Gamer)

3/ Orléans

Eén van de populairste spellen van het moment en terecht! Als er één bagbuilder is die je MOET gespeeld hebben, dan is het Orléans. (Ditterio)

4/ Mombasa

In de categorie “stevige economische bordspellen” is Mombasa één van de beste! Een grote waaier aan strategische mogelijkheden, heel wat denkwerk, boordevol spelersinteractie en ongelooflijk spannend. Wauw! (Ditterio)

5/ T.I.M.E. Stories

You love it or you hate it, maar één ding is zeker: je moet het minstens één keer in je leven geprobeerd hebben, want T.I.M.E. Stories is uniek in zijn soort! (Ditterio)

6/ The Gallerist

The Gallerist is one of the best Euro games to come out during 2016, without any doubt. (The Broken Meeple)

7/ Colt Express

Perfect for families! Yeeeee-hawww! (Shut up and sit down)

8/ Blood Rage

De combinatie van drafting, area control en player powers geeft me voldoende diepte, interessante keuzes en conflict. (Ameritrash)

9/ 7 Wonders Duel

Het heeft alles in zijn mars om een nieuwe klassieker te worden in het subgenre voor twee spelers. (Tafelridders)

10/ Nippon

Vorig jaar riep ik ZhanGuo uit tot mijn persoonlijke favoriet van dat jaar (in het euro-gamma) en ik denk dat Nippon zeer dichtbij komt dit jaar. (Spinli)

11/ Forbidden Stars

pic2471359

Forbidden Stars is in korte tijd een game geworden waar je me s’nachts voor wakker kan maken. (Ameritrash)

12/ Trickerion

Wow wat een spel. Ik dartel door de ruimte, adrenaline in mijn lijf. Ik voel de mentale magie nog nazinderen, ik stamel woorden van verwondering. (Spelkabouter)

13/ Quadropolis

I like Quadropolis, and it’ll be staying in my collection for a little bit longer. There’s an “expert” version of the game that I want to play around with, and I’m keen to see if the game has legs. But if you fancy an accessible game that’s kinda sorta about building a city, and you want to play with your granny and your kids, then this might be a nice thing to have on the shelf. (Rock Paper Shotgun)

14/ Signorie

Wow what a well themed and fun worker placement game. I highly enjoyed Signorie. (Taco’s Take)

15/ Prodigals Club

A lot of game in the box. A great one. (As a Board Gamer)

16/ Carson City

Carson City is a well-produced game of western town-building, full of gunslingers, duels, cattle, and everything else you’d want in a western. (RPG.net)

17/ Flick up

Ik vind het een leuk spel wat voor mij miniatures en dexterity games combineert. Een vrij unieke combinatie, maar het zorgt voor een vlot en interactief spel dat je met een grote groep kan spelen. Leuk! (Ameritrash)

18/ Roll for the Galaxy

Elegant, veelzijdig, veel makkelijker te doorgronden en uit te leggen dan Race for the Galaxy, spannend, diep (er valt zoveel te ontdekken) en – de Heer zij geprezen – vatbaar voor uitbreidingen. (De Tafel Plakt!)

19/ Star Wars: Armada

But like I said, it’s a fantastic enough game that I’m still committed to collecting it, and that was an easy decision. The last thing I’ll say about it is that it’s better suited to my style of collecting than X-Wing ever was. Is. Whatever. (Shut up and sit down)

20/ Above and Below

Above and Below is een van de beste spellen die ik het afgelopen jaar heb gespeeld. Het is dan ook Ryan Laukats beste worp tot nu toe. (De Tafel Plakt!)

21/ Deus

Een leuk en gevarieerd expertspel voor 2, 3 of 4 spelers! (E&E’s Spellenmolen)

22/ Evolution

Mijn spelersgroep, die toch al heel wat achter de kiezen heeft als het over spellen gaat, was onmiddellijk verliefd op dit spel en er wordt steeds weer naar gevraagd.  (De Tafel Plakt!)

23/ Between Two Cities

Wie houdt van spelersinteractie wordt in Between Two Cities op zijn wenken bediend. Je speelt voortdurend in op de keuzes van je linker- en rechterbuurman en dat maakt dit familiespel zo ongelooflijk leuk! (Ditterio)

24/ Elysium

Als u houdt van 7 Wonders, graag setjes verzamelt, kickt op een spannende eindtelling met de illusie dat uzelf nog meedoet voor de hoofdprijs, houdt van prachtig artwork en functioneel spelmateriaal, graag plant maar ook flexibele vaardigheden hebt, slechts een uurtje geconcentreerd kunt blijven, een grote tafel hebt en geïntrigeerd bent door de Griekse mythologie moet u niet twijfelen. (De Tafel Plakt!)

25/ Mysterium

We hebben lang moeten wachten op een waardige opvolger van Dixit, maar eindelijk is hij daar! Mysterium zorgt voor uitbundig speelplezier en laat de fantasie van de spelers op hol slaan! (Ditterio)

26/ Viceroy

Viceroy is een van die zeldzame euro’s die nog eens tonen hoe het écht moet. (De Tafel Plakt!)

27/ Codenames

Zelden een spel gespeeld dat op het eerste zicht zo saai lijkt, maar toch oh zo leuk is. Codenames is geniaal! (Ditterio)

28/ Thunderbirds

Het thema moet je – zoals wel vaker – liggen, maar als dat het geval dan is dit een cooperatief spel waar je niet omheen kunt. (Ameritrash)

29/ Ghostbusters: The Board Game

Ghostbusters: The Board Game is a fun, well executed, and reverent addition to the Ghostbusters legacy. It’s a great co-op experience that is quick to pick up and can be adjusted in order to accommodate a quick game or a longer experience. (The Escapist)

30/ New York 1901

New York 1901 is a very good debut effort from La Salle. (The Opinionated Gamers)

31/ Camel Up

De kleurrijke onderdelen en het grappige thema zorgen ervoor dat iedereen – jong of oud – tot het einde geboeid blijft, en zelfs voor doorgewinterde gamers is het een leuk spel om aan het einde van de avond nog even op tafel te leggen. Gelachen zal er worden! (Tafelridders)

32/ El Gaucho

El Gaucho is een leuk spel met eenvoudige regels en veel mogelijkheden. (E&E’s Spellenmolen)

33/ Celestia

Celestia behoort ongetwijfeld tot het segment van de betere familiespellen. (De Tafel Plakt!)

34/ Five Tribes

Five tribes is zo’n titel die thuishoort in een spellencollectie, basta. Kwaliteit met een grote K. (Spinli)

35/ Shakespeare

Shakespeare by Ystari Games, one of my favorite games! I’m always having a blast when this one hits the table! (The Boardgeek)

36/ Marco Polo

Marco Polo is een nieuwe topper in de wereld der expertspellen! (E&E’s Spellenmolen)

37/ Concordia

Everything is mechanically interesting and very fun to do. The rules are pretty simple, but there’s so much to think about during the game. (As a Board Gamer)

38/ The Big Book of Madness

I highly recommend this game. I love the theme, which is beautifully carried over into the mechanics and the artwork, which is stunning. I love that the monster deck actually looks like a book! The variety of play in the game is also great. Because so much of it is randomized, each time you play it’s different, which makes it impossible to figure out the “best” way to play. (Remeshed)

39/ Dead of Winter

Thematisch heel, heel sterk. (Ameritrash)

40/ Caverna

Caverna is lief en leuk, geschikt voor iedereen, als je tenminste niet te snel last hebt van keuzestress. De lol is het bouwen van je eigen imperiumpje, van je eigen knusse grotwoning met landerijen met beestjes en honden die vrij rondlopen en koters die uit de bezemkast stappen. (Gamified Life)

41/ Istanbul

Istanbul is een leuke, logistieke uitdaging. Dit toegankelijke expertspel heeft bij mij een ‘sweet spot’ geraakt. (Bordspeler.nl)

42/ Fury of Dracula

Listen! This is definitely a game to buy, a great showcase of just how tense and terrific a time you can have sat around a table with your friends. (Shut up and sit down)

43/ Machi Koro

Machi Koro is een leuk spelletje als afsluiter of tussendoortje en verschijnt bij ons regelmatig op de speeltafel. (Bordspeler.nl)

44/ Star Realms

Star Realms is een ongelooflijk verslavend spel. Goed, er komt een gezonde dosis geluk bij kijken, maar de lange combinaties van kaarten die je aan het eind aan elkaar kan rijgen, geven gewoon een kick! (Tafelridders)

45/ Castles of Mad King Ludwig

Castles of Mad King Ludwig is, in tegenstelling tot Suburbia van dezelfde auteur, wél leuk. (De Tafel Plakt!)

46/ Splendor

Dit spel kan je met iedereen spelen en is erg verslavend. Dat smaakt naar meer! (E&E’s Spellenmolen)

47/ Discoveries

Had u een beetje moeite met de stroperigheid van Lewis & Clark en het feit dat in dat spel de overwinnaar niet zelden al enkele beurten voor het einde bekend was, u krijgt met Discoveries een prima herkansing. Wat mij betreft is dit spel dan ook het betere van de twee en zowel geschikt voor zowel de ervaren als de beginnende ontdekkingsreiziger. (De Tafel Plakt!)

48/ Through the ages: a new story of civilization

The strong points: The theme. The mechanics. The fine blend. Everything. (RPG.net)

49/ Patchwork

Patchwork is een van de beste tweepersoonsspellen in de lange geschiedenis van 999 Games. Dit spel combineert toegankelijkheid, tactiek en een smaakvolle vormgeving. (Bordspeler.nl)

50/ Bang! The Dice Game

Bang! The Dice Game is een vlot spel dat goed het gevoel van het originele spel in een veel kortere spelduur verpakt. (Ameritrash)

51/ Sint-Petersburg

Sint Petersburg is een eenvoudig vlotspelend kaartspel met ingenieuze en originele spelmechanismes. (Roll the dice)

52/ De Legenden van Andor

Menzel has done an interesting job of combining a story arc into a game, and in the end, provides an experience that made me feel like I was playing a “choose-your-own-adventure” book. (Crits Happen)

53/ Concept

Concept behoort tot de beste partyspellen dat we kennen! (E&E’s Spellenmolen)

54/ Crokinole

crokinole

Het Crokinole-speelbord zal stralen op je tafel. Het bord ziet er afgelikt uit en je zal meteen zin krijgen om te gaan finger flikkin’. Binnen de vijf minuten zal elk levend wezen rond het bord staan om dit prachtspel te aanschouwen! (Ditterio)

55/ Sheriff of Nottingham

Sheriff of Nottingham ranks right up there with the best bluffing games of the past few years. (MeepleTown)

56/ Dice Town

Als je houdt van poker én van dobbelspellen, dan moet je dit spel gewoon kopen! (Ditterio)

57/ Robinson Crusoe

If you want a challenging co-operative game that tells a fantastic story of survival and adventure, I suspect you might too. (Big Red Barrel)

58/ Star Wars: X-Wing Miniatures Game

Wie op zoek is naar een eenvoudig aan te leren tactisch spel met miniaturen doet geen miskoop met het spel X-Wing. Je krijgt een spannend toegankelijk thematisch spel met fantastische miniaturen van goede kwaliteit dat vrij snel speelt en bovendien veel spelplezier oplevert. Het spel zit boordevol actie en er is een goed evenwicht tussen geluk en tactiek. (Thomas)

59/ Haru Ichiban

Als je houdt van abstracte 2-spelersspellen en mag het eens een andere kleur zijn dan zwart en wit, dan is deze titel zeker het proberen waard. (Spinli)

60/ Mafia de Cuba

The “choose your role” hook is clever and unique, and passing the cigar box around feels thematic and fun. It’s a pretty quick game – usually lasting 10 or 20 minutes, so you can easily play a few quick rounds before moving on to something else. The diamonds are a neat component that can be hard to resist stealing. I worry that more casual players might just give up before they ‘get it,’ but if you and your group love these sorts of social deduction/hidden role games, I highly recommend giving Mafia de Cuba a whirl. (iSlaytheDragon)

61/ Zombicide

Wat ik persoonlijk sterk vind is dat je bijna letterlijk overspoeld wordt door massa’s zombies, en zo hoort dat ook! Er is ook niks leuker dan zo’n nest zombies met een molotov uit te roeien, of eens even het gaspedaal van een auto in te drukken en er een paar tegen de voorruit te laten plakken. (Roll the dice)

62/ Imperial Settlers

I don’t know if it is perfectly balanced or if it will resist in the years but I’m sure I’ll play Imperial Settlers with fun many time exploring different strategies and factions before getting bored and that is something not so common nowadays. (The Opinionated Gamers)

63/ Spyfall

Erg, erg, erg leuke party game. Daarnaast speelt de game vlot en lach je gegarandeerd. Toppertje. (Ameritrash)

64/ La Granja

La Granja is een topper met vele mogelijkheden! (E&E’s Spellenmolen)

65/ Cosmic Encounter

cosmic encounter

Het is een extreem interactieve game die al eeuwig fans van het Ameritrash genre kan bekoren. Én dat niet zonder reden! (Ameritrash)

66/ Sushi Go!

Ik vind Sushi Go! met voorsprong het leukste familiespel dat White Goblin Games deze jaargang heeft uitgebracht. (Bordspeler.nl)

67/ Takenoko

Takenoko is een spel dat charmeert en zeer toegankelijk is voor nieuwe spelers. Het is een ideaal familiespel dat ondanks het gebrek aan interactie toch zeker de moeite waard is! Wie wil er nu niet met een snoezige panda en een vloekende tuinman over een spelbord huppelen? (Tafelridders)

68/ The Game

De Goblins hebben alweer een Duitse kraker aan het assortiment toegevoegd. (Bordspeler.nl)

69/ Mascarade

Mascarade brengt een mix van onvoorspelbare voorspelbaarheid. Je kan een poging doen om in het brein van je medespelers te duiken maar de kans dat je telkens juist zit is minimaal. Het is een spel van bluffen, gokken, grijpen van een opportuniteit en profiteren van misstappen van andere spelers. (Spellenclub 13)

70/ La Isla

La Isla is een korte en verslavende Feld dat hier hopelijk nog vaak op tafel zal verschijnen! (E&E’s Spellenmolen)

71/ Cash & Guns

Met de juiste mensen, hilarisch. (Ameritrash)

72/ Boonanza

Een bruine boon die in zijn broek heeft gekakt, een kidney boon die dringend moet plassen, een dronken boon,… Boonanza is een leuk en interactief kaartspel met hilarisch artwork! (Ditterio)

73/ Hands

Ook deze krasse knar heeft genoten van de gezellige chaos. Duim omhoog voor Hands! (Bordspeler.nl)

74/ Time’s Up

 Pas op dat je je geen breuk lacht tijdens het spelen van dit hilarische spel! (Ditterio)

75/ Discworld Ankh-Morpork

Discworld Ankh-Morpork is a very fun game that veils its complicated intrigue with a simple and easy to learn card drawing and placement mechanic. (Beasts of War)

76/ Loony quest

This game was way more fun then expected, a nice filler game you can play with your whole family! (The Boardgeek)

77/ Qwixx

Opgelet: Qwixx is heel verslavend! Een verwittigd man is er twee waard. (Ditterio)

78/ Dixit

Als je de party niet op gang kan trekken met een potje Dixit, dan zit je op de verkeerde party. (Ditterio)

79/ Lakota

Al bij al is Lakota een leuk, kort en abstract legspel. Iets voor liefhebbers van het genre. (Spellenclub 13)

80/ Perudo

Perudo is het ideale dobbelspel om met vrienden te spelen tijdens een zwoele barbecue-avond in de zomer. Altijd spannend en plezant! (Ditterio)

Pssst… er zullen nog meer spellen op Zomerspel aanwezig zijn…

Dit is alvast mijn persoonlijke Zomerspel top 10:

  1. Cosmic Encounter
  2. Blood Rage
  3. Mijn Dorp
  4. Orléans
  5. Prodigals Club
  6. Marco Polo
  7. Mombasa
  8. 7 Wonders Duel
  9. La Granja
  10. Crokinole

Hoe ziet jouw top 10 eruit?

De spellen die ik graag eens zou willen spelen zijn: Nippon, Signorie, The Gallerist, Deus, Skye, Castles of Mad King Ludwig, Elysium en X-Wing Miniatures game!

Welke spellen uit deze lijst met 80 spellen zou jij graag willen spelen op Zomerspel? Laat het me weten via de reacties hieronder.